Το τέλος ή η αρχή κάθε αυθεντικής δημιουργικής πράξης?

Η γνωστή μας “βαρεμάρα” είναι ένα σύνηθες και κοινό συναίσθημα που όλοι έχουμε νιώσει κατά καιρούς.

Ίσως, αποτελεί καθημερινό φαινόμενο που αποφεύγουμε ευθέως να αντιμετωπίσουμε καλύπτοντας το με διάφορες δραστηριότητες όπως: ατελείωτο και άσκοπο σερφάρισμα στο ίντερνετ, αναμόχλευση χωρίς νόημα τεράστιου πλήθους ειδήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κατανάλωση υπερβολικού φαγητού που δεν έχει ανάγκη ο οργανισμός μας, αγορά πραγμάτων που δεν χρειαζόμαστε πραγματικά, συναντήσεις με ανθρώπους που δεν θέλουμε ειλικρινά να δούμε και άλλες συμπεριφορές που κάνουμε χωρίς σημαντικό νόημα τελικά αρκεί μόνο να μην ερχόμαστε σε επαφή με αυτό το περίεργο συναίσθημα, τη “βαρεμάρα”.

Μπορεί να έχει διάρκεια από κάποια δευτερόλεπτα έως ώρες ή μέρες, ακόμα και βδομάδες και έτσι να θεωρούμε ότι βιώνουμε τελικά μια εν γένει βαρετή και κοινότυπη ζωή που προσπαθούμε διακαώς και με κάθε τρόπο να γεμίσουμε με όλων των ειδών τα πράγματα.

Όμως αυτή συνεχίζει πάλι να μας επισκέπτεται.

Και επισκέπτεται τους πάντες, ακόμη και τους πιο πολυάσχολους ανθρώπους.

Κάπου θα τους βρει, στο σπίτι, στο γραφείο, στη δουλειά, στον ελεύθερο τους χρόνο ακόμη κι αν είναι ελάχιστος αυτός, μέχρι και στις διακοπές.

Δεν κάνει διακρίσεις σε φύλο, ηλικία, επαγγελματική, οικονομική και οικογενειακή κατάσταση.

Για αυτούς τους λόγους η «βαρεμάρα» είναι αρκετά ενοχοποιημένη και κάποιες φορές ταυτισμένη με την τεμπελιά και την έλλειψη σκοπού και νοήματος στη ζωή.

Επίσης, υπάρχει και η πεποίθηση ότι οι δημιουργικοί άνθρωποι δεν βαριούνται ποτέ.

Είναι στα αλήθεια έτσι?

Μήπως, το άβολο αυτό συναίσθημα, κρατάει το κλειδί της αυθεντικής δημιουργικότητας;

Τι θα γινόταν αν τολμούσαμε να κοιτάξουμε τη “βαρεμάρα” στα μάτια;

Υπάρχει τρόπος να την εκμεταλλευτούμε εποικοδομητικά;

Άραγε, μας επιτρέπεται Κοινωνικά, στη σύγχρονη εποχή των ταχύτατων ρυθμών και της απεριόριστης πληροφορίας, να βιώνουμε ένα τέτοιο συναίσθημα ή ακόμη και η λέξη ηχεί στα αυτιά μας απαγορευτική ή αποκρουστική?