ΚΡΑΤΗΣΗ ΘΕΣΗΣ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Όροι Χρήσης | Πολιτική Απορρήτου
2025 Cosy Space Therapy©
Καλλιεργώντας την
Τι ένιωθες όταν με τάιζες μαμά?
Τι σκεφτόσουν όταν με τάιζες μπαμπά?
Τι έλεγες όταν δεν έτρωγα παππού?
Πώς αισθανόσουνα όταν με τάιζες γιαγιά?
Βιαζόσουν όταν με τάιζες νταντά?
Πολλές από τις συμπεριφορές που μας ταλαιπωρούν στο παρόν έχουν την έναρξη τους στα πολύ παιδικά μας χρόνια ή ακόμη βρεφικά.
Μια από αυτές τις συμπεριφορές που προκαλεί δυσαρέσκεια, άγχος & αίσθημα ανεξέλεγκτης αντίδρασης είναι για κάποιους ανθρώπους η σχέση τους με το φαγητό.
Έχοντας παλέψει με τη διατροφική διαταραχή της ανορεξίας αλλά & στον αντίποδα της για χρόνια με τη βουλιμία, νιώθω βαθιά την πάλη που βιώνει κάποιος όταν η σχέση του με την τροφή τον δυσκολεύει και του δημιουργεί συναισθήματα άγχους, απογοήτευσης & του στερεί το αίσθημα της φροντίδας, θρέψης & της απόλαυσης που παίρνει κανείς μέσα από την τροφή.
Ο τρόπος που σχετιζόμαστε με το φαγητό – τρώω γρήγορα ή αργά, μπουκώνομαι ή μασάω αργά, ολοκληρώνω ή δεν ολοκληρώνω το γεύμα μου, φροντίζω τι θα φάω ή όχι, παίρνω το χρόνο μου για να φάω ή βιάζομαι, αγχώνομαι όταν τρώω ή είμαι ήρεμη/ος, κλπ – έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο που τραφήκαμε από τους ενήλικες φροντιστές μας κατά τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης μας, τα λόγια που μας έλεγαν αλλά και από τις σκέψεις που είχαν & τα συναισθήματα που βίωναν αυτοί οι άνθρωποι καθώς μας τάιζαν & τέλος από τον τρόπο που οι ίδιοι τράφηκαν από τους δικούς τους φροντιστές.
Μια τεράστια αλυσίδα σκέψεων, συναισθημάτων & συμπεριφορών που το μικρό παιδί καταγραφεί σε λευκό χαρτί!
Και φυσικά, εδώ δεν υπάρχει ένα κατηγορώ προς τους ανθρώπους που μας φρόντισαν. Οι φροντιστές, γονείς, παππούδες & νταντάδες κάνουν ηρωικό αγώνα σε μια καθημερινότητα γεμάτη πολυποίκιλες απαιτήσεις.
Στις περισσότερες περιπτώσεις μας αγάπησαν βαθιά & θέλαν να μας θρέψουν, όντας σίγουροι ότι θα είμαστε υγιείς και ασφαλείς. Εκείνοι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν για να μας θρέψουν & να μας μεγαλώσουν με βάση το επίπεδο συνειδητότητας που βρίσκονταν τότε, το φόρτο εργασίας & κούρασης που βίωναν, τις οικονομικές & κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν και το τι θεωρούσαν ως τον καλύτερο τρόπο διαπαιδαγώγησης.
Καθώς λαμβάναμε τις πρώτες μας τροφές και νιώθαμε γεύσεις, αρχίσαμε να νιώθουμε παράλληλα συναισθήματα και να διαμορφώνουμε τη σχέση μας με την τροφή.
Επίσης, σε ένα άλλο επίπεδο άρχισαν να διαμορφώνονται οι πρώτες μας ιδέες και πεποιθήσεις σχετικά με την όλη διαδικασία της θρέψης.
Είναι πολύ πιθανό αν ο φροντιστής βιάζεται καθώς ταΐζει το μωρό ή είναι παράλληλα απασχολημένη/ος με άλλα πράγματα, σκέψεις & συναισθήματα, αυτό να οδηγήσει σε μια μετέπειτα ενήλικη συμπεριφορά λήψης βιαστικά υπερβολικής ποσότητας φαγητού χωρίς συνειδητή επαφή με το σώμα & το τι χρειάζεται & με αναμεμειγμένα συναισθήματα και σκέψεις ή το αντίθετό, είναι πιθανό τα υπερβολικά συναισθήματα, το άγχος και η βιασύνη να ωθούν σε λιγότερη λήψη τροφής σε σχέση με αυτό που χρειάζεται το σώμα.
Υπάρχουν ποικίλες αντιδράσεις, συμπεριφορές και σχέσεις με το φαγητό, τόσες όσες είμαστε και εμείς.
Άλλοι φάγαμε το φαΐ μας σαν “καλά παιδιά”, άλλοι το “φτύσαμε” & φάγαμε ξύλο για αυτό, άλλοι ακούσαμε τη φράση “αν δεν το φας θα σε φάει ο μπαμπούλας”, ή “αλλά παιδάκια πεινάνε, είσαι αχάριστος”, ή “η τελευταία σου μπουκιά είναι η δύναμη σου” – ναι ακόμη κι αν έχεις σκάσει & το στομάχι σου δεν χωράει άλλο!!!!!! – & πολλά άλλα……..
Το να εντοπίσεις το συναίσθημα που βρίσκεται πίσω από τη σχέση σου με το φαγητό αλλά και την πεποίθηση που θρέφει αυτό το συναίσθημα που ναι είναι πιθανό να ξεκίνησε πολύ πίσω στο χρόνο, είναι το κλειδί της θεραπείας & της δημιουργίας μια νέας ενσυνείδητης σχέσης με το φαγητό.
Κρατώντας την ευγνωμοσύνη για τους πρώτους σου φροντιστές, αναγνωρίζοντας τι συνέβαινε τότε, ποιες συνθήκες επικρατούσαν , έχεις τη δύναμη να γίνεις εσύ ο ενήλικας πια φροντιστής σου & να αναπροσδιορίσεις & απολαύσεις μια νέα σχέση με την τροφή.
