*Συνήθως, ο χρόνιος πόνος ξεκινάει από κάποιο ατύχημα ή τραυματισμό, ασθένεια, εγχείρηση, μετατραυματικό στρες, ακόμα και μια απλή ψύξη ή μυϊκό σπασμό λόγω απότομης κίνησης, έντονο στρες, επίπονη σωματική προσπάθεια, επαναλαμβανόμενη μη ορθή στάση σώματος λόγω εργασίας ή καθημερινής δραστηριότητας κλπ ή και συνδυασμό τους.

Σε αντίθεση με τον οξύ πόνο (το φυσιολογικό προστατευτικό μηχανισμό του οργανισμού που συνήθως ενεργοποιείται ως αποτέλεσμα τραυματισμού, συνδέεται με καταστροφή ιστών, ανταποκρίνεται σε θεραπεία και έχει ημερομηνία λήξης) ο χρόνιος πόνος έχει διάρκεια μεγαλύτερη από 3-6 μήνες και συνεχίζεται ακόμη κι αν η αρχική ασθένεια έχει περάσει ή ο αρχικός τραυματισμός των ιστών έχει επουλωθεί, είναι καθημερινός ή σχεδόν καθημερινός και επηρεάζει σε βάθος την καθημερινότητα, την εργασία και τις σχέσεις του ατόμου που τον βιώνει!

Με πολύ απλά λόγια (διότι επιστημονικά είναι αρκετά σύνθετο αυτό που συμβαίνει και η ορολογία επίσης), πρόκειται για μια υπερευαισθησία του Συστήματος Προστασίας (Νευρολογική Ευαισθητοποίηση).

Είναι, αν το λέγαμε πολύ λαϊκά, σαν να έχει «κολλήσει η σειρήνα πολέμου» και να ηχεί διαπασών χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος κινδύνου σε καιρό ειρήνης!!!