Τι ένιωθες όταν με τάιζες μαμά?
Τι σκεφτόσουν όταν με τάιζες μπαμπά?
Τι έλεγες όταν δεν έτρωγα παππού?
Πώς αισθανόσουνα όταν με τάιζες γιαγιά?
Τι ένιωθες όταν με τάιζες μαμά?
Τι σκεφτόσουν όταν με τάιζες μπαμπά?
Τι έλεγες όταν δεν έτρωγα παππού?
Πώς αισθανόσουνα όταν με τάιζες γιαγιά?
Άκου προσεκτικά με ανοιχτά αυτιά, ανοιχτή καρδιά, ανοιχτή ματιά!
Μην αμφισβητείς το βίωμα του πόνου ακόμη κι αν σου ακούγεται «υπερβολικό»!
Κάθε σώμα έχει τη δική του ιστορία να διηγηθεί.
Εάν το σώμα μας μπορούσε να γράψει την προσωπική του ιστορία, θα έριχνε κιλά μελάνι.
Ένα χάδι αρκεί?
Ένα χάδι μπορεί να είναι ιδιαίτερα ιαματικό στην περίπτωση του *χρόνιου καθημερινού πόνου.
Άραγε, το Σώμα μας μάς ακούει όταν μιλάμε για Αυτό? Άραγε, ακούει τα λόγια που λέμε για Αυτό?
Το τέλος ή η αρχή κάθε αυθεντικής δημιουργικής πράξης?